سِرتق
سلام به Ratons De Bibliotecas 
قالب وبلاگ

 

به مانند هر روز صبح زود از خواب بیدار شدم و عدل رفتم سراغ «زمستان سخت» اسماعیل کاداره. بر اساس عادت آگاه بودم که اهل خانواده تا دیر وقت می خوابند و من در این سکوت به راحتی قادرم به مطالعه بپردازم؛ فارغ از هر مشغله، سر و صدا و مزاحمت.

با بیدار شدن اهل خانواده از خواب، در حالی که بساط سفره صبحانه را آماده می کردیم تلویزیون را هم روشن کردم. شبکه چهاربرنامه« دلنوازان» را گذاشته بود و از فضای موسیقی سنتی لذت می بردم.

بعد از مدت کوتاهی موسیقی به پایان رسید و برنامه «تقویم روز» آغاز شد که به ذکر مناسبت های تاریخی این روز(هشتم آبان) پرداخت که شامل این عناوین بودند: تولد شیخ فضل الله نوری، تولد آیت الله محقق داماد، روز صلیب سرخ، تولد داستایوفسکی و...

پس از ذکر مناسبت های این روز، توضیح پیرامون افراد و مناسبت ها آغاز شد و در دل از این خوشحال بودم که توضیحاتی هر چند اجمالی در خصوص این نویسنده روس را از تلویزیون خواهم شنید. اما مثل اینکه تقدیر این چنین نبود و زمانی که نوبت به داستایوفسکی رسید برنامه به پایان رسید و تبلیغات بازرگانی آغاز شد. به قول مثل معروف تا به ما رسید وا رسید.

پرسشی که در ذهنم نقش بست این چنین بود« با توجه به خیل کتاب ها و روایاتی که در مورد نقش شیخ فضل الله نوری در انقلاب مشروطه وجود دارند و بعد از انقلاب اسلامی، بزرگراهی در تهران به نام ایشان نام گذاری شده و حتی برخی از پژوهشگران بر این عقیده اند که انقلاب اسلامی ادامه نظریات این شیخ بزرگوار بوده، چرا باز هم در یک برنامه کوتاه تاریخی دقایق زیادی به معرفی ایشان اختصاص داده می شود؟»

آیا پس از گذشت سی سال، این انقلاب هنوز ادای دین خود را به این روحانی مشروعه خواه در جنبش مشروطه ادا نکرده و هنوز به آن بدهکار است؟ آیا نویسنده ای که یکی از ستون های ادبیات کلاسیک در روسیه محسوب می شود و فردریش نیچه آلمانی ادعا کرده بود که روانشناسی را از او آموخته است، جایی از اِعراب در صدا و سیمای ملی ما ندارد؟

با آغاز تبلیغات تلویزیونی، یکی از خواهرانم که به سکوت و دمغ شدن من پی برده بود با خنده و شوخی این چنین گفت« اگر دوست داری تو هم مثل نیما زند در قهوه تلخ زنگ بزن به صدا و سیما و انتقاد خود....» خنده اش که همراه شده بود با خنده خانواده و من فرصت نداد که صحبتش به پایان برسد. با خود گفتم «این هم از عاقبت داستایوفسکی در صدا و سیمای ملی ما».

[ ۱۳٩٠/۸/٩ ] [ ۱:٠۸ ‎ب.ظ ] [ سیده سمانه حسینی فرد ]

 

چنان تو کتاب«زمین سوخته» احمد محمود غرق شده‌م که برخی اوقات خودم هم یادم می‌ره، زمانی وجود دارد. چنان توصیفات زنده و گیرایی از مناطق جنگی و حمله نیروهای عراقی به ایران می‌دهد که خواننده گاهی تصور می‌کند در آن مناطق حضور دارد و با اعلام آژیر قرمز از رادیو به دنبال سر پناهی برای خود می گردد.

احمد محمود

تو این روزهای عید که کسی در مترو تهران پَر نمی‌زنه (خصوصا ۵ روز اول) چنان غرق مطالعه می‌شدم که دیگه هیچ تنابنده‌ای نمی‌توانست من را از عالم این کتاب بیرون بیاوره. واقعا خدا رحمتش کنه و نور به قبرش بباره.

تو یکی از این روز‌ها که روی صندلی یله شده بودم و از خواندن این کتاب کیفور بودم، ناگهان صدایی من را به عالم واقعیت بازگرداند. به دنبال صدا، سرم را از کتاب برداشتم و شروع کردم اطراف رو پاییدن. دیدم پرهیبی از ته یکی از واگن‌ها، به این سوی واگن در حرکت است. با قدم‌هایی که آهسته آهسته بر می‌داشت، یه عمر طول کشید تا به من رسید. در حین قدم برداشتن‌هایش هم لحظه به لحظه می‌ایستاد و درباره چیزی که تو دستش گرفته بود، توضیحاتی می‌داد.

بالاخره با کلی فس فس کردن به ما رسید. پیرمرد فرتویی بود که نیمچه قوزی هم در پشش داشت. صورتش بشدت تکیده بود و چین و چروک‌های زیادی صورتش را پوشانده بود. کت کهنه و مندرسی به تن داشت که انگار تو هر کدوم از جیب هاش به زور سه یا چهار تا پرتقال چپونده بودند.

تو دستش از این سوزن نخ کن‌های پلاستیکی گرفته بود و تو هر قدم می‌ایستاد و درباره شیوه کارکردش به مردم توضیح می‌داد.

- نخو تو این قسمت قرار می‌دین و با فشار این شاسی خود به خود نخ می‌شه. بخرین به عنوان هدیه برا مادربزرگ هاتون.

به هر کسی که می‌رسید این توضیحات رو می‌داد و می‌رفت، سراغ بعدی. مسافران مترو هم همه هاج و واج چنان نگاهش می‌کردن که انگار نه انگار کسی مانند او هم حق زندگی کردن تو این دنیا رو داره. حتی یکی هم ازش یه دونه هم نخرید.

تو یکی از ایستگاه‌ها، قطار ترمز محکمی زد و بنده خدا رو نقش زمین کرد، از جیبش انگار سوزن نخ کن بود که می‌جوشید و خارج می‌شد. تو یک آن کُلِ کف واگن پرشد از سوزن نخ کن. انگار شرکت سازنده‌اش بخش تولیدش را به واگن منتقل کرده بود. لحظه به لحظه سوزن نخ کن تولید می‌شد وبه بیرون می ریخت.

بنده خدا به خودش جنبید و بلند شد تا آنها را جمع کند، اما قطار دوباره ترمز کرد و اون  بنده خدا رو برای بار دوم نقش زمین کرد. تو این شرایط هر کسی به نحوی دنبال این بود تا به او کمک کنه. غوغایی در واگن برپا شد و پیر مرد نمی‌دانست که دارند کمکش می کنند یا غارت.

به خودم اومدم و دیدم که قطار در ایستگاه نگه داشته و باید پیاده شم. پیرمرد داشت هنوز هاج و واج به مردم نگاه می‌کرد.

 

[ ۱۳٩٠/۱/٧ ] [ ۱:٠۸ ‎ب.ظ ] [ سیده سمانه حسینی فرد ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

کتابخوان و کارمند حوزه فرهنگ
موضوعات وب
صفحات دیگر
امکانات وب