سِرتق
سلام به Ratons De Bibliotecas 
قالب وبلاگ

 

 مترجم صد سال تنهایی هم چهره در نقاب خاک کشید. مترجمی که دوست نداشت با عنوان «مترجم صد سال تنهایی» شناخته شود اما پس از مرگش هم با ترجمه این کتاب شناخته خواهد شد.

مرگ «درد واپسینی» است که دیر یا زود همه آن را تجربه خواهند کرد اما نکته مهم اینجاست که چرا در مجلس خاکسپاری مترجمی چنین شناخته شده کمتر از 30 نفر شرکت می‌کنند؟ مردی که بیش از 4 دهه در عرصه فرهنگی کشور حضور  داشته و کتاب‌های مختلف و مهمی را ترجمه کرده است چرا باید چنین مراسم وداعی داشته باشد؟

با اندکی تامل در تاریخ متوجه می‌شویم که خاکسپاری بهمن فرزانه بی‌شباهت به فوت ذبیح‌الله منصوری نیست. منصوری پیش از انقلاب در پاورقی‌های مطبوعات کشور می‌نوشت و به برکت همین کار بسیار شناخته شده بود و نشریات مختلف برای انتشار داستان ترجمه شده‌ای از او رقابت شدیدی با یکدیگر داشتند. پس از انقلاب و تعطیل شدن بسیاری از روزنامه‌ها و مجلات زرد، منصوری به ترجمه کتاب روی آورد و این بار هم موفق شد. البته بعدها برخی افراد با اظهارات درست و گاها نادرست به تخریب منصوری پرداختند اما مخالفان هم باور داشتند که وی چه خدمتی به مردم کتابخوان کرده است.

به گفته بسیاری از منتقدان و اهالی کتاب در سال‌های دهه 60 که ایران در اوج مشکلات بود، منصوری جمعیت زیادی را با کتاب آشنا کرد. این نکته نباید مورد غفلت قرار گیرد که اگر چه نقدهایی به ترجمه‌های وی وارد است و مشخص شده که بیشتر این ترجمه‌ها، تالیفات و تراوشات ذهنی خود ذبیح الله منصوری بوده‌اند، اما این امر به معنای نفی فعالیت‌های وی نیست. از خلاف آمد عادت این مردی که تا این اندازه به مردم و فرهنگ کشور خدمت کرده بود، در زیر پله‌ یکی از روزنامه‌ها جان به جهان آفرین تسلیم کرد و پس از مرگش هم چندان به وی پرداخته نشد.

بهمن فرزانه هم یکی از مترجمانی بود که بی تردید می‌توان گفت که تا به امروز میلیون‌ها نسخه غیرمجاز از کتاب صدسال تنهایی وی به فروش رسیده است. چند سال پیش هم که نشر امیرکبیر این کتاب را با تجدید نظر و ویرایش جدید منتشر کرد، در مدتی کمتر از یکسال این کتاب بیش از 6 بار تجدید چاپ شد.

همچنین به دلیل تسلط وی به کارش و ترجمه‌های بسیار عالی وی از نویسندگان سرشناس، ناشران برای چاپ کتاب‌های او با یکدیگر کورس گذاشته بودند. این مترجم هم سرنوشت متفاوتی نسبت به ذبیح الله منصوری نداشت و در پایان با جمعیت 30 نفره تشییع شد.

مطمئنا تا یکسال آینده خیل مصاحبه‌های منتشر نشده و آثار به چاپ نرسیده و پرونده‌های مجلات درباره این مترجم منتشر خواهد شد. بهمن فرزانه هم به تاریخ پیوست و به قول سعدی «مرده آن است که نامش به نکویی نبرند» اما نکته اینجاست که بهمن فرزانه هنوز هم با صد سال تنهایی شناخته می‌شود. 

 

[ ۱۳٩٢/۱۱/٢۸ ] [ ٢:۱٥ ‎ب.ظ ] [ سیده سمانه حسینی فرد ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

کتابخوان و کارمند حوزه فرهنگ
موضوعات وب
صفحات دیگر
امکانات وب